Blinde liefde..

Bed of Roses, het bekende nummer van Bon Jovi speelt de hele dag in mijn hoofd...

Na mijn vorige post is er weinig veranderd... Ik heb haar weinig gezien, veel andere dingen aan mijn hoofd gehad en druk met het verwerken daarvan.. Dan krijg je dat smsje. "kan ik je bellen, x" Nonchalant als ik soms probeer zijn sms ik "dat kan.."

Echter hoe hard ik ook probeer nonchalant te zijn, ik kan aan niets anders dan haar denken. Ik verlies mijn telefoon niet uit mn zicht. En dan, na twintig minuten, gaat hij eindelijk af.

Precies een uur bellen we. Over dit, over dat, een hoop lachen. Vrolijk en voldaan kies ik ervoor om, in plaats van met mijn maten het cafe op te zoeken, op tijd te naar bed te gaan.


Slapen lukt me niet helemaal. "Die krijg je niet, die blijft hier" had ze geantwoord toen ik haar vertelde dat ik mijn tandenborstel had laten liggen en hem nog wel op kwam halen. Wat een schatje. Ik probeer te bedenken waarom ik soms zo vreselijk onzeker ben, waarom ik twijfel of dit wel echt is. Ik besef me dat ik maar beter kan genieten van al het moois dat me overkomt en val in slaap.

Het antwoord op de vraag hoe je ooit de juiste keuze kan maken is misschien wel makkelijker dan we denken. Het blijft zo, dat we onszelf naar die keuze manouvreren. Soms moeten we toegeven aan een gevoel, ons kwetsbaar opstellen en vertrouwen op ons eigen kunnen. We zijn de regisseur van onze eigen film, hebben de afloop in handen. Laten we er een kaskraker van maken!

 Soms is er dat punt in je leven waar alles mee zit.. Die ene persoon die ineens je leven in komt wandelen, dat gesprek dat je een stap dichter bij je droom brengt .. Het is het punt dat de wereld aan je voeten ligt.. Dat punt, dat gevoel dat je de wereld aankan. Dat gevoel dat elke verandering waar je ooit van droomde binnen handbereik ligt, wat fantastisch voelt dat...

Het is het punt van verandering, het loslaten wat vertrouwd is en een nieuwe levensfase beginnen.. Dat zet je aan het denken, het geeft je een andere kijk op je leven, ineens realiseer je je wie je bent. Want hoe mooi dat punt in je dromen altijd leek te zijn, het blijkt het moeilijkste wat er is..

Soms beseffen we niet wat we hebben, tot we op het punt komen dat we dingen moeten loslaten. Een cliché, maar toch de realiteit. Hebben we eigenlijk wel enig idee wat we werkelijk willen? Het antwoord op die vraag word elke dag moeilijker. Waar we als kind een dromen hadden die realistisch leken, naarmate je ouder word “lijken” de hindernissen zich maar opstapelen..

Is het niet gewoon een illusie dat we niet kunnen bereiken wat we willen? Vechten we er dan wel werkelijk voor? Waarom verkiezen we korte termijn voldoening boven toekomstplannen? Waarom mopperen we terwijl we zelf ons lot bepalen? Waarom hebben we de eigenschap om maar nooit tevreden te zijn?

Alles zit tussen onze oren, dat lijkt zeker. Alleen het antwoord op de vraag waarom we niet doen wat we willen blijft weg. Alles krijgen waar je van droomt lijkt perfect, een wonder, het perfecte leven. Maar is het niet een illusie die we liever hoog houden dan het werkelijke uitvoeren van onze plannen?

Onzekerheid. Ik wist niet dat ik dat zo sterk kon ervaren. Mijn hoofd stroomt over.. Hoe kan je ooit de juiste keuze maken? De toekomst is niet te voorspellen...

To be continued....